De afgelopen tijd ging het weer over onze energievoorziening. Te weinig wind betekent minder productie en op bepaalde momenten ontstaat er druk op het systeem. Dan kunnen we natuurlijk blijven praten over het tekort. Maar we kunnen ook kijken naar wat we wél hebben.
Zon. Heel veel zon.
Door Carlson Manuel | Voormalig Gevolmachtigd Minister van Curaçao in Nederland | Independent Consultant & Strategic Advisor
En tegelijkertijd hebben we op Curaçao gezinnen die iedere maand moeite hebben om hun elektriciteits- en waterrekening te betalen. Mensen met schulden bij Aqualectra. Gezinnen waarbij de overheid uiteindelijk toch moet bijspringen. We hebben scholen en buurtcentra die subsidie krijgen van
diezelfde overheid en vervolgens een deel daarvan weer uitgeven aan hun energierekening.
Als je het zo bekijkt, betalen we op verschillende plekken voor hetzelfde probleem.
Waarom draaien we het niet om?
Begin in de wijken waar de nood het hoogst is. Kijk naar de scholen en buurtcentra die daar al staan en
leg hun daken vol met zonnepanelen.
Niet met één groot nieuw fonds of een nieuw instituut. Laat de ministeries die hier allemaal belang bij
hebben gezamenlijk investeren. Onderwijs, Sociale Ontwikkeling, Gezondheid en Milieu en Justitie.
Want energiearmoede is niet alleen een probleem van één ministerie.
Een school die zelf energie produceert, heeft een lagere energierekening. Hetzelfde geldt voor een
buurtcentrum. Dat betekent dat geld dat nu naar stroom gaat, ergens anders voor gebruikt kan worden.
Maar het interessante begint pas wanneer zo’n gebouw meer energie produceert dan het zelf nodig
heeft.
Laat die energie teruggaan naar het net. En geef die energie een sociale waarde.
Gebruik de opbrengst bijvoorbeeld om gezinnen uit dezelfde wijk te helpen die een schuld bij
Aqualectra hebben.
Dan geef je niet simpelweg geld aan iemand om een rekening te betalen. Je hebt iets opgebouwd dat
iedere dag opnieuw waarde produceert.
De school profiteert. Het buurtcentrum profiteert. De wijk profiteert.
Aqualectra krijgt extra energie.
En een gezin kan uit een schuldpositie komen.
Daarna moet je natuurlijk voorkomen dat iemand een jaar later weer met dezelfde schuld zit. Daar kan
Pagatinu een rol spelen. Help mensen eerst uit hun achterstand en zorg daarna voor een systeem
waarbij ze controle houden over wat ze verbruiken en wat ze kunnen betalen.
Maar daar hoort ook begeleiding bij. Want armoede los je niet op door alleen een meter in een huis te
plaatsen.
Kijk ook eens wat er gebeurt als je dit vanuit de verschillende ministeries bekijkt.
Voor Onderwijs betekent het dat scholen minder geld kwijt zijn aan elektriciteit.
Voor Sociale Ontwikkeling betekent het dat je gezinnen niet alleen tijdelijk helpt, maar probeert een
structureel probleem aan te pakken.
Voor Gezondheid en Milieu gaat het niet alleen om zonnepanelen. Een huis met elektriciteit en water
betekent ook dat mensen kunnen koken, douchen en hun woning op een normale manier kunnen
onderhouden.En voor Justitie?
Veiligheid begint niet pas wanneer de politie moet optreden.
Een wijk waarin mensen perspectief hebben, waar het buurtcentrum functioneert, waar kinderen
terechtkunnen en waar gezinnen niet voortdurend onder druk staan omdat het licht of het water kan
worden afgesloten, is ook een investering in preventie.
Aqualectra heeft er ondertussen productie bij.
Natuurlijk moet er technisch veel worden uitgewerkt. Je hebt opslag nodig. Je hebt afspraken nodig
over teruglevering. Je moet bepalen hoe de waarde van de geproduceerde energie wordt verrekend. En
je kunt niet van vandaag op morgen heel Curaçao volleggen.
Maar daarom hoef je ook niet overal tegelijk te beginnen.
Kies een paar wijken.
Kies een aantal scholen en buurtcentra.
Zet zonnepanelen op de daken en meet een jaar lang wat het oplevert.
Hoeveel stroom hebben we geproduceerd?
Hoeveel heeft een school bespaard?
Hoeveel heeft een buurtcentrum bespaard?
Hoeveel energie is teruggeleverd?
En hoeveel gezinnen hebben we daarmee kunnen helpen?
Als het niet werkt, weten we dat ook.
Maar als het wel werkt, hebben we iets veel interessanters dan weer een tijdelijke regeling.
Dan hebben we een model.
We zijn gewend om problemen in aparte hokjes te stoppen. Energie hoort daar. Armoede hoort ergens
anders. Onderwijs heeft zijn eigen begroting. Gezondheid zijn eigen programma’s. Justitie zijn eigen
verantwoordelijkheid.
Maar de mensen in onze wijken leven niet in die hokjes.
Voor hen komt alles bij elkaar aan dezelfde keukentafel.
Misschien moet de overheid daarom ook wat vaker aan diezelfde tafel gaan zitten.
We hoeven niet voor ieder probleem opnieuw geld uit te geven als één investering meerdere problemen
tegelijk kan aanpakken.
De daken zijn er al.
De scholen zijn er al.
De buurtcentra zijn er al.
En de zon?
Die hebben we iedere dag.
De zon stuurt ons geen rekening. Misschien wordt het tijd dat wij daar beter gebruik van maken.
